AntónioPortugal 2003
gedicht van Freya António

Stil staat hij
naast haar stoel
aan de rand van
zijn eigen tafel

Met in zijn ogen
de schuchtere blik
van de herdersjongen
die hij eens was

Had hij verwacht
en durven dromen
dan was zij opgestaan
en van hem weggegaan

Nu pakt zij zijn hand
en zijn hart fladdert
tegen zijn borstkas
van zoveel geluk